Unut-a-ma-mak

I- Hiç eskimedi içimde acın, dinmedi Yokluğun hergün yeni bir tanışmazlıkla geldi Zaman alıp götürecekken beni senden Seni alıp getiriyor tâa derinlerden... Ne kadar gitsem yollarda, Mesafeler giremiyor araya -II- Hiç eski yüzlerin arasına karışmadı yüzün Benden ayrılmadı, sensizlikle solmadı hüzün Senden ayrı yaşadığım bir koca ömür oldu Hasretin solmadı gönlümde renklerim soldu -III- Can rengine bürünürken hasret içimde Sen yokken de yaktın en aydınlık biçimde Ölümdeki kadar diri, doğumdaki kadar ölüsün Her gün eskirken sen, hergün eskimez yenisin. Kendimin dışındaki tutkulardan hep kaçtım Seni tutku yapmamak için seni ben yaptım Öyle kolay mı, gönlümü söküp atmak? Kolay mı bir kerre sevince unutmak? Unutmak ne demek, unutmak mı? Kimi? Hiç akıl sahibi insan unutur mu kendini?