Allah Aşkına Kalk

Sizin Hiç Anneniz Öldü mü? Benim Öldü Kalk anam kalk Allah Aşkına Kalk Bak mevsim umut mevsimi papatya mevsimi, gül mevsimi mevsim bahar dağlar kar suların coşup taştığı zamandır kalk allah aşkına kalk ben geldim uyan bir bak yatma öyle sessiz, öyle nefessiz ne olur aç gözlerini yaşadığını bileyim gülersen güleyim ağlarsan gözyaşını sileyim oynat kirpiklerini bulutlar uçsun gözlerinde sonbahar yağmurları yıkasın saçlarını ölmek gerekiyorsa ben öleyim... kalk anam allah aşkına kalk ben geldim bak kime bu nazın, kime bu küsün bu inat niye konuş benimle allah aşkına konuş yatma öyle sessiz, öyle nefessiz, kurban olduğum bir ses ver, bir nefes yaşadığını bileyim kalk anam kalk allah aşkına kalk ben geldim bak saklandığımız kovuklarda şidetli yağmurlar yağsın yine rüzgarlar essin, fırtınalar kopsun, şimşekler çaksın koynuna al beni sıkıca sarıl başımı göğsüme yaslayayım yeneyim bütün korkularımı ve sen beni hiç bırakma, bıkma ne olur koynuna al beni yine, sarıl sımsıkı, üşüyorum korkuyorum yıldızlar uykuya yattığında tut elimden güneşe götür beni sayki, küçük bir çocuğum daha, hiç büyümedim şimdi ben ne yaparım, nereye giderim sensiz kime gösteririm kanayan dizlerimi kalk allah aşkına kalk boynu bükük koma beni teninin kokusunu özledim, sımsıcak nefesini oğlum diyen o nazlı, yumuşak sesini hadi uyan canyoldaşım, gözbebeğim sarı gülüm, iyilik meleğim sana türküler söyleyeyim Ey dağlar taşlı dağlar başı telaşlı dağlar ben anamı yitirdim gözlerim yaşlı dağlar bağların gülü kaldı gamlı bülbülü kaldı ah komşular komşular ben annemi yitirdim boynum bükülü kaldı sarılmayı özledim ana, nazlanıp darılmayı kanayan gözlerimde sızılar akıyor bak kırmızı yağmurlar yağıyor üzerime ıslanıyor kimsesizliğim uyan yüreğinden öptüğüm koma beni buralarda yalnız bırakıp gitme yıkılırım bir kez değil, her gün bin kez ölürüm kalk anam allah aşkına kalk karanlık çöktü goncagül sevinçler üstüne boynunu büküyor ceylanlar turnalar da geçmiyor artık kalk allah aşkına kalk sen bir maral ol, ben ceylan dağlar gökkuşağı olsun ovalar seyran Sarıl sımsıkı tenim ol, beni bırakma tut ellerimi benimle ağla, benimle yan benimle uyu, benimle uyan birlikte çıkalım dağlara, bak yayla zamanı ben munzur suyu olayım, sen teyran sen nisan ol, ben haziran... ben küçük bir pınar, sen çağlayan akıp gidelim koyun koyuna Sen yoksan kurur bütün kurnalar çocuklar öksüz kalır kan süzülür kirpiklerimden yüreğime bir daha ötmez keklikler, turnalar geçmez her gece bir enkaz altında kalır umutlar her lacivert akşamı dağlar da ağlar kalk anam kalk allah aşkına kalk ben geldim bak benim için yaşamın adı sensin düşersen omuzuma yaslan üşürsen yüreğime tut ellerimi sevinçlere yürüyellim nasıl taşıdıysan dokuz ay karnında ben sırtımda taşıyayım seni bir ömür ah nazlı anam uzansam dokunabilir miyim? yüreğindeki incinmişliklere durdurabilir miyim? zamanı gözlerinin içindeki yaşları öpebilir miyim? anlayabilir miyim? yaşamı ve ölümü anlatabilir miyim? acının dayanılmazlığını yaşamın umursamazlığını kalk anam kalk ben geldim bak aç gözlerini yaşadığını bileyim gülersen güleyim ağlarsan gözyaşını sileyim ölmek gerekiyorsa ben öleyim Sizin hiç anneniz öldü mü? Benim öldü ben başımı hangi taşa çalayım dağlar oy gözyaşımı hangi çaya salayım dağlar oy ah komşular komşular ya ben nasıl, ya ben nasıl ağlamayım...