Ey Hayat

Yüreğimin yüzüme yansısıdır hüznüm Ömrümün alnacında Ki aynaları hep kırık Fırtınalar sellerle yıkadım yaralarımı Alev ateş ırmaklarla Kimseye sevgilim diyemedim ömrümce Doya doya sarılamadım Sevdaki tek ülkemdi benim Bir rüzgar gülü gibi Dönendim durdum uçurumlarda Her gece bir sevgilinin koynuna düşürdüm düşlerimi her sabah bir gelinciğin yaprağında üşüdüm bir öpüşün bir dokunuşun ödentisine sakladım gülüşlerimi şiirler neyi anlatır insanlara ey hayat şarkılar neyi ya yaralı bir ceren gibi içimde taşıdığım bu aşk üstünde, acılar içinde kıvrandığım yatak bu soğuk, ıssız, insafsız geceler sevginin rengi nasıldır, neyi anlatır ölümler ya menekşe kokan yeniyetme bir bahar satır aralarında boğulan çığlıklar yalnızlığıma uzanan bütün eller yalancı dilim suskuyla yoruldu, gönlüm aşkla dudaklarımda yosun bağladı çığlığım herkes kendi gerçeğinde kalıyor oysa öfkesinin yanardağında uzat ellerini ey hayat, iplerin koptugu yerde umut ile sevgi birleşince yerleşince yüreğe aydınlığın kanı sisler çözülsün, geceler geçilsin varılsın ufkun şafağına umut tükenmez insanda ey hayat, sevgi tükenmez