Ateşin Koruna, Gülün Dikenine Değdi Elim

N Nuri Can Nuri Can
0 Altın Yaprak
Ne zaman akşam olsa dağlı bir çiçek ve yaralı bir kelebek gelip hüznünü döker sancılı yüreğimin üstüne... Sonbahar rüzgarları eser yaralarımda ömrümün hazan defterinden yıldızlar kayar buğulu gözlerimde dağ dağ duman, boğazımda düğüm, başımda gam yanık türkülerle hicranını dağlar sinem alıp götürür hasretimi uzak diyarlara.... Ben ki, yolunu yitirmiş seyyah, yükü ezgili ah veda istasyonlarında titreyen en acılı gözyaşıyım hangi yana dönsem ihanet hangi yöne gitsem acılar keser önümü... oy sevdasına, gadasına yandığım hayat hangi uçurum kaderim benim, hangi dağbaşıyım hangi uçurumun başında gözyaşıyım de bana... Ben ki, hicran ağlarında bülbül, hazan bağlarında gözü yaşlı gülüm ah çeken bir anne'nin gözlerinde mendil bütün mevsimlere ağlayan eylül'üm Karlar yağdı gönül şehrime rengini terk eden solgun gül gibi kaldı ömrüm cemrenin toprağa vurduğu, gülün yaprağa durduğu zaman geçti çoktan sızılı bir bedendir artık yaşamak ateşin koruna, gülün dikenine değdi elim... Ben ki, her kuyuda bin Yusuf... her hasrette bir Züleyha'ya yangınım... her sahrada bir Mecnun her çölde bir Leyla'ya dargınım... Kırık - dökük hayallere sarıp umutlarımı, uçurumlara yuvarladım geceler boyu çıkışı olmayan kuyulara savurdu beni rüzgarlar bütün iklimlerin bulutları gözlerimde birikti de düşmedi bir damla çağlayanlara... Yıkıldım işte ey hayat kırgınım, dargınım! zalimlere de kalmaz bu dünya bilirim gözlerimde avuç avuç şiir yaraları bileklerimde kelepçe kıramadım zincirin son halkasını ne deyim ahh! gül yürekli civanım çok uzakta kaldı… Kırıldı duygu ağacımın ince dalları bıraktım yapraklarını savrulsun kendince anladım ki, bastığım bütün topraklarda silinmiş ayak izim hangi taşa dokundum kanadı, hangi pınara baktım ağladı gözlerimle öptüm geçtiğim bütün uçurumları bir bir ihanet yüreğe saplanmış bir hançer bilirim... yürek enkazımın altında kaldı yaslandığım duvarlar yıkıldım işte ey hayat, kırgınım, dargınım! yere çaldım kara bahtımı... İçimde kaynayan bir mahşer var cangülümü yitirdiğimden beri gamdan dağlar kurmuşum yüreğimin üstünde ah! zaman defterini kapattı, dört mevsim kış oldu ömrüm… dünyanın bütün acılarına gözlerim ağlıyor şimdi Varsın menekşe gözlü çiçekler boyun eğsin yenik sevdama umurumda değil artık dağlı çocukların karbeyaz gülüşleri ah ben ki, öylesine perişan, çaresiz, öylesine kimsesiz yaşıyorum karanlıklarda, fırtınalarda, boranlarda kaldı hayallerim içimi açacak, elimi uzatacak hiç kimsem yok derdimden başka! ...

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.