Kurula Islak Kirpiklerini

bir aynasın sen kırık dökük her parçası bir anıyı gösteren her parçası bin acıyı bir sevdasın sen ilkbaharda başlayıp, sonbaharda bitmiş esince hoyrat rüzgarlar sevenlerin terkedip gitmiş .../ oturmuş bir duvar dibine bakarsın öyle boynu bükük sen ki, garipsin toprağa benzer yüreğin gelen çiğnemiş, geçen çiğnemiş bir rüzgar kırmış dalını bir acı bahçe bilmemiş... kimbilir umudun nerde? hangi sevdaya vurgun yüreğin gönlünde hangi yangının izi var soramam bükme boynunu öyle garip dayanamam... acılar çalsa da kapını sele de tutulsa tutunduğun dallar yağmalanmış bir ömrün atlasında kimsesiz de kalsa yüreğin olmasa da, kendi kollarından başka yüreğini saran. ağlama utandırma gözyaşlarını... bilirim yüreklere de kar yağar yangınlar içinde de olsa üşür insan bazan sızlar ihanetin açtığı yaralar ihanet görmüşse sevdiklerinden... al sana bir avuç güneş ısıt yüreğini. kurusun ıslak kirpiklerin... kırılma, küsme yılma, yıkılma, kahrolma öten bir kuştur umut en karanlık gece de olsa... al sana bir avuç umut sarıl sarılabildiğince yaşama ağlama utandırma gözyaşlarını... ekle yüreğini yüreğime tutuşturalım bir ucundan içimize batan bu hayatı... al sana bir avuç güneş kurula ıslak kirpiklerini...... 8/ 17/ 1977 / z.burnu ist.