Sızlayıp Durur Ömrümüz

Mesut’a Umarsız mırıldayan nehirler ki Çığlıklarını yüreğine gömdüğü Sessiz ve derin bir ah gibi Çekip gider içimizden her sabah Uzak yalnızlık limanlarına Rüzgarın rüzgara hicran dokuduğu Okudukça içimize dokunduğu Kopuk bir keman telinde İnleyip durur hasretímiz Maviler mi küskün güneş mi yaralı? Kimbilir? daha kaç uzun gece Yakınmasız akıp gider ren Ve daha kaç uzun gecenin Hüznünü kanatır hayatımız Boyutsuz bir tünelin gelgitinde Bir yanımız yüzümüzde uzayan hüzün Bir yanımız kalbimizde çınlayan yalnızlık Adım adım ateşlere basıyoruz Nasıl da ürkütüyor bizi bu iç çekişleri Yüreğimizde büyüyen derin bir uçurumun Ve yıllanmış bir şarabın esrikliğiyle Sonbaharın soluk yanaklarına Şarkılarını üflerken rüzgar Kırık bir ağaç dalında Sızlayıp durur ömrümüz