Çıban

ben de yazardım bala batırıp kalemimi satırlara sığmayan mutluluk ülkesini olmasaydı düşlerimde acıkmış çocuk gözleri ben de indirirdim mor gecelerime küme küme yıldızları mavinin tüm tonlarını giydirirdim şiirlerime talan olmasaydı yeşil bağlarım barut kokmasaydı dağlarım kanla karılan toprak ayaklarımı dövmeseydi böyle sırtını dönmek gibi kahpeye bir adı da kalleşlik bunun bir adı da vurulmuşluk her neyse nicedir sızlıyor koca bir çıban gibi döşümde bin yıllar öncesinden sesler duyarım şair kevgire dönmüş uykulardan uyanıp helak olan kavimlerin son çığlıkları kargı gibi yağar üstüme ah şair ben de yazardım gül yaprağına ayak basılmamış bir ütopya sıkmasaydı şu melâl yüreğimi ne çok bozuluyorum yalana kan ve gözyaşı doluyorsa yeryüzü çukurlarına barışım vuruluyorsa her doğduğunda gel de yaz şair çiçekli düşlerini gel de yaz kolaysa hırs denen boz yılan bir adı da ihtiras bunun bir adı da teslimiyet şeytana akıtır durur zehrini insanlığa gözü kara isyanımın deli sevdamın dizginini çözüversem diyorum acep diner mi içimdeki fırtına