Ardından

sen gittin bir şehir yanıp kül olurken ardından ben buz tutmuş nehir gibiyim renklerim dondu bugün ellerimi koyacak yer bulamıyorum parmaklarımdan yokluğun akıyor sahi ne işe yarardı ellerim şimdilerde daha çok tütüne kokuyor öyle özledim ki gözlerini baktığım her yer tepeden tırnağa kahverengi sen gittin şimdi gözyaşlarım kadar saydam kaldırıma bıraktığım ayak izleri bu kadar anlamsız mıydı bu şehir bu evler, arabalar, insanlar zamanın yonttuğu hayatlar köhne sokaklardan geçiyorum ayaklarımı acıtarak sensizlik sağıyorum bulutlardan sen nerdesin sevgili sen gittiğin günden beri içime kanıyorum en gülen yüzümü giyinip gülüşler basıyorum acılarıma sen geliyorsun aklıma bölünüyorum sen gittin demirden koza örüyor yalnızlık etrafıma bir adım kala umuda geri dönüyorum hadi gel diyeceğim sinsi gurur duruyor boğazıma şimdi diyorum kara bir taş gerek bana iz bırakmak için bağrıma