Nuriye Zeybek

sonra güleceğim ben daha erken önce gelincik yüzlü çocuklar gülecek sonra ben…

sen gittin bir şehir yanıp kül olurken ardından ben buz tutmuş nehir gibiyim renklerim dondu…

beni de alsan ya yanına sen gittiğinde biraz daha çoğalıyorsun içimde bir taşa yaslar gibi sırtını…

bugün yine sıra sıra dizildi dağlar önüme yollar diyorum özlemin kadar bitimsiz…

ben de yazardım bala batırıp kalemimi satırlara sığmayan mutluluk ülkesini olmasaydı düşlerimde…

zeytin yeşili düş dönümlerinde ida`nın gölgesi yürür gecelerime çiğdemli yamaçlarıma vurur tanrıça şarkıları…

sevdiğim ardımda bırakıp uzak deniz öykülerini kar beyazı düşerim şebnem moruna…

eylül de gitti senden sonra oysa güz güllleri derecektik gülüm daha şimdi…

her eylül sinsice iner hüzün bir yağmur damlasında ayaklarımı ağlatırken ıslak toprak ben mantar gibi yalnızlık çoğaltırım…

ah fulya eskisi gibi değil hiçbir bahar hiçbir yağmur eskisi gibi yağmıyor ılgıt ılgıt esmiyor hiçbir meltem…

başında zümrüt tacın gece bulutları altında çırılçıplaktın istanbul…

dün memleketi düşünüyordum güneş öperken saçlarımı çağrışım yapıyordu yanık bir ezgi kara yağız bir ağızdan…

anne bir dönem mağrur ve dik başlı alevlerle yandı kitaplar…

ah gülpembe doludizgin bir kısrak geçti sen gelmeden hemen önce güneş batmaya hazırken…

mavi kepenkleri iniyor günün hüzün sarısı vuruyor camlara şimdi sokakları dolaşan ebruli gölgeleri akşamın…