Aynalara

aynalar, duydunuz mu kahrı kıskandıgımı ona bile sessizce gülümsemis olmalı söyleyin bu azaba derinden kandıgımı gözüm dahi dokunsa gülüme, vurulmalı gördügüm her dügünde "gelin"dir sanıyorum gözyasım kezzap gibi akıyor yanagımdan her sabah, uyandıgım rüyada yanıyorum yalnızlık iki büklüm çıkıyor konagımdan duyunca bir yapragın bir dalı seçtigini bahçemdeki agaçlar atese dönüsüyor takılan her yüzügün boynuma geçtigini bilin artık aynalar; hücrelerim üsüyor hep beni törpülüyor bu heyelan kuskusu sanki O'nsuz kalmısım gögün yedi katında bu derûnî aska mı kuruluyor her pusu acaba gülüm mü var her duvagın altında her sabah, yüzünüzde tebessüm görüyorum O'na, umudunuzdan bile toz konmayacak her aksam, mahkûm olup zindana giriyorum aynalar, ben ölmeden, mumunuz yanmayacak