Özlem Beyaz Bir Gül Açar Bağrında

Mevsimlere dokunan tebessümün sıcağı Sana doğru akmayan ırmağın sığılığıdır Gariplerin hüzünle alevlenen ocağı Sana doğru süzülen damlanın çığlığıdır Maskesi çocukları aldatıyor ömrümün Uyku, çıkmaz sokağın beynine vuran ağrı Uğursuz ellerimde sararıp solmuştu dün Bugün bütün çiçekler açıyor sana doğru Yine geçtim o kanlı badireler şehrinden Salyangoz işgaline direnen kalmamıştı Çeşmeler simsiyahtı günahların kirinden Senden kopan hiç kimse bahtiyar olmamıştı Aşkını büyüsüne kapılan kertenkele Kabuğunu sıyırmak için yollara düştü Çevresinde acılar biriken bir heykele Beddua göklerinden bulutlar kara düştü Ölülerin sessizce uyandığı o yerde İhtiyar olmamıştı sana varan bedenler Ayrılık yine me'yus, kıvranıyor kabirde Bakmamışlar yüzüne yalnız sana gidenler