Öteden Gelen Şiir

o aşk, kalbime çöken ağır bir yüktü Rabbim o aşk, ruhumun bile belini büktü Rabbim kristalin içinde incimi parçaladı çakallarla sevişen hımcımı parçaladı yalnızlığım karanlık dökünce yollarıma siyah lekeler düştü kırılan kollarıma esrarlı bir köpüğün infilekıydı hayat tutunduğum her dalın ucunda koptu feryat O bir masal kızıydı, anlamadı dilimden kelebekler misali uçup gitti elimden bulduğum âna değin riyâsız bir kefeni benimdir bildiklerim çâresiz koydu beni yarattığın kıvılcım her şeyi yaktı Rabbim kaderim bana yalnız seni bıraktı Rabbim ağlamaklı bir yıldız bakıyor taşlarıma dokunuyor toprakta uçan gözyaşlarıma görmüyor saatlerin sararıp solduğunu bilmiyor mezarımın kendisi olduğunu bozkırımda yeşeren gül sızımdır O benim göklerime koyduğum yıldızımdır O benim gölgesini gölgemden esirgeyene inat 'Şâirindir bu çiçek! ' diye duyun kâinat hayrandım, kapısından kovduğu ânda bile hangi bülbül beddua eder dünyada güle göğsünü ışığınla doldur, bırakma Sen'siz ömrü saâdet bildi gülüm dünt, yada bensiz orda nefesim soğuk, sesim boğuktu Rabbim O'na baktığım ânda bile O yoktu Rabbim ırmak denize aktı; ruhum şimdi Sen'dedir hayatta bütün mâna bir parça kefendedir âh benim yeryüzünde oyalanan kaderim sonsuzluk tezgahında mayalanan kaderim buldun kayıp ülkeyi bir volkanın içinde cennetine kavuştun çıkan canın iinde şimdi yoksun, çünkü yok varlığında yokluğun sarmaşıklar çölünde tükendi çocukluğun tanyerinde ânsızın geceyi yaktı Rabbim senden bana akşamsız seni bıraktı Rabbim