Yaralı Kartala

sen dorukta vurulan kartalların şahısın sen henüz yaşanmamış dramların ahısın yangınları sırtıda taşıdın ömür boyu bir mezarlık evine kilitledin korkuyu yollarına dikilen ısırganlar kinlidir yuvanda bıraktığın padişah temkinlidir parçalanan bir dünya ortasında kalmışsın şimşeklerin ardında düşlerini bulmuşsun mühürlü gölgeleri çekiyorsun derine çâresiz bir can gibi yanmışsın kaderine oysa titrameliydi uçuşunla mavi gök yeter, yüreğindeki alevleri yere dök sen, dağlara uçmayı öğreten bir kartalsın bırak da bu güneş avuçlarında kalsın yeni bir vuslat için kırıldıysa saatin Haccâc-ı Zâlim'ine bitmeli itaatin bir de bu şâir için kendini at yabana adını söyleyeyim, gülümü getir bana çözülsün düşlerimde paslanan kanlı zincir dökülsün penceremde biriken katranlı kir ben gülüme kavuşup murâdıma ereyim sen çık kerevetine, güzel beyim, can beyim