غزل شمارهٔ ۱۰۱
ع عبید زاکانی
0
Altın Yaprak
زهی لعل لبت درج لیالی
مه روی ترا شب در حوالی
چو چشمت گشتم از بیمار شکلی
چو زلفت گشتم از آشفته حالی
حدیث زلف خود از چشم من پرس
سل السهران عن طول اللیالی
ز شوق قامتت مردم خدا را
ترحم ذلتی یا ذالمعالی
ز هجرت ناله می کردم خرد گفت
عبید از یار دوری چون ننالی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş