غزل شمارهٔ ۵۱
ع عبید زاکانی
0
Altın Yaprak
شرم دار ایدل از این دهر رهایی تا چند
بیخودی تا به کی و بیهده رایی تا چند
نیست کار تو به سامان و کیایی به نوا
غره گشتن به چنین کار و کیایی تا چند
با چنین مال و بقایی و متاعی که تراست
لاف قارونی و دعوی خدایی تا چند
تن مقیم حرم و دل به خرابات مغان
کرده زنهار نهان زیر عبایی تا چند
دنیی و آخرتت هر دو هوس میدارد
یک جهت باش چو مردان دو هوایی تا چند
ضامن نفس گر اینست بدین راضی شو
غم درویشی و بی برگ و نوایی تا چند
از در رحمت حق جوی گشایش چو عبید
بر در بسته مخلوق گدایی تا چند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş