Esrarengiz Kadına

Yağmur rengi gözlerinde Büyülü bir bakış vardı Ne zaman karalansa yüreğin Ağlayan bir buluttu gözlerin Küllenmiş umutların yorgunluğuyla Geçerdin bizim evin önünden Çok değil bir "Merhaba"bile yetecekti Bir yeşermesine bir gülün aşk denilen bahçeden Ellerinde kurumuş bir gülden Kurumuş bir gülden daha ağır Daha eski bir keder vardı Ve sen ne zaman gülsen Bulutların arasından güneş el sallardı dünyama Kaybedip bulmanın güzelliği Düşle gerçek arasında olmanın mutluluğu Kin ve sevginin kardeşliği vardı sende Nur oluyordun hayatıma hep bir sebeple Ve bitti bir gün bütün büyü Kayboldu gözlerin gizemi Gittin öylece bıraktın beni bir başıma El sallayamadı bile arkandan kuşlar Gittin, hiç gelmemiş gibi gittin... Ve bir daha hiç gelmedin Hoş gelseydin de bir şey değişmezdi Ne sen eski "sen" olacaktın Ne de seni seven bu mavi gözlü çocuk Eski "Oğuz" olacaktı...