Yarım Şiir

Seni sevmek, bir akşamüstü taze ekmek kokusu gibidir, aç karnına, Ve yanına bir dilim peynirdir, göz açıp kapamaktır hayat, tadı damağınızda kalan yeri, adı, sanı bilinmeyen o sevgilidir Güller koparırken bahçeden Papatyalara çevir başını der Ömrü uzun papatyalar Daha mı şanslıdır güllerden Yüreğinde ne varsa ona müteveccihen yol alır, gönlünün yoksul sevdası sandığın o volkanik ateş teveccüh görmeden yanarken dağbaşlarında, ne aradığını hatırlıyor musun marazi aşk şarkılarında Yakın dur, gözlerim seçmiyor Sesini yükselt kulağım duysa da yüreğim duymuyor Kör gözlerin gördüğü zamandayım Göller üzerinde dört mevsim sazlıklardayım Esen rüzgardayım üşütmeyen Denize bakıyorum tepeler üzerinden Gelmeyen gemilerin güvertesindeyim Beni sevmek, anlaşılmaz bir kitabın ilk sayfası gibidir ikinci sayfaya geçemediğin, söz verdiğin okumak için, okuyamadığın lakin, merak ettiğin, bir anlayan olursa çeker gider dediğin Bir orospu sevmek lazım, binlerce arıbeyinin tek kraliçesi Sigaradan kısılmış sesi Ve rakı kokan nefesinde hüzünler olan Gözlerinde mutluluk marifetim Pudra kokulu odalarda prangalı hürriyetim Bir orospu sevmek lazım Ki alsın başını duvarlara çalsın mülkiyetim Ruhum kapıda sıraya girenleri kıskanmasın Küçük bir kentin pavyonunda çalışmalı Akşamları iş çıkışı takıldığın Sesini dinlemelisin Varsa servetin tüketmelisin Şehir seni konuşmalı Yürürken seni işaret ettiklerini bilmelisin Tüm afran tafran dökülürken kaldırımlara, anlaşılmaz kitabın paramparça okunmaz halde, bir gül bulunca yerde, ona götürmelisin Oysa seni sevmek Baharda açan bir çiçek gibi uyumlu Soframdaki ekmek gibi doyumlu