Anlatamadım

Gözlerinden, insanların hoşuna giden sözlerimden, daha çok sevdim seni, sadece... anlatamadım, Hiçbir zaman bilmedin neden korktuğumu, uyuyamadığımı yanında, saçlarını sevemediğim her uykunun zaman kaybı olduğunu ya da, üstünü açmandan korktuğumu anlatamadım. sen uyurken; aralanmış dudaklarından içine sızdığımı burnunun kıvrımlarında ağladığımı, sıcacık boynunda çocukluğunu koklayarak, göğsünde yıllarca yattığımı ya da her anımı bir ömür sandığımı hiç bilmedin sen; oysa hep anlatmak istedim önemini sana olan zaafımla üstüme gelmenden korktum söyleyemedim... affet diyemem, hak etmedim ve haketmeyeceğim kendime sakladıkça güzel yanlarını, sonsuza kadar öpmedikçe yanaklarını. ben sana aşığım çünkü, elimdeki en güzel kelime aşk yoksa çok daha fazlasısın benim için; gel al benim burda kalan yanlarımı yalnızlığımda unuttuğum kahkalarımı bul, sensiz hiç bir mutluluğum kalmasın hayatım senin olsun, onu sen değerli yapacaksın..