Yaşayan Ölüler Mezarlığı

Yüreğim, Yaşayan ölüler mezarlığı... Her gece sesleri gelir, Gömemediğim insanların... Beni uykumdan ederler Teslim olurum nikotine Onlar konuştukça geceler uzar Bekçisiyim bu mezarlığın... Dinlerim sabaha kadar hepsini Beni hüzne boğarlar... Kimisi mahcuptur her zaman Kimisinin dilinde sitem eksik olmaz Ezanla birlikte susarlar... Ne kadar kızsam da, Yine onlardır beni hayata bağlayan.... Sayıları önemsiz, hepsi "bir" kişi aslında... Ve her biri, aynı soruya cevap veriyor İsimler, suretler farklı olsa da Topluyorum onları, sonuç -ben- çıkıyor... Şimdi neredeler kim bilir, nasıl yaşarlar? Öyle yada böyle, onlar ölü... Ama ölürken de beni yarattılar... Ben bu ölüleri sevdim... Eğer yıkılmıyorsam, Bu kahreden yalnızlığın ortasında, Hatırlanmaya değer Onlarca anı bıraktıkları içindir... Hiçbir zaman aratmadı gelen gideni Bir sonraki ispatıydı bir öncekinin Bu ölüler bana çok şey öğretti... Ölüler hep sonbahar, Dökülürler geceme yaprak yaprak... Kaçamam, Mezarlığımda hep aynı mevsim... Şimdi kim gelip de Hüznümü süpürecek? Anladım, bu mezarlığın bekçiliği bitmeyecek. Ben ölmeden, Bu ölüler gömülmeyecek...