Üzülme Sen Ey Yolcu

yine sisli bir akşamın ortasında kalemim suskun sana belki mutluluk çığlığı değil ama son nefesin verdiği acıydı aslında gömüyorum seni onca günün anısına sevgimi kefen eyle vefamı bir tabut misali omuzlara usulca veriyorum seni toprağa safranlara sarılı sevdamıda bir ben kalıyorum birde ferhadın göz yaşları bu diyarda üzülme sen ey yüreğim birgün güneş doğar elbet karanlığa müebbet hüküm yemiş dağlarında üzülme sen ey yolcu sana yazılan son şiirdir gözyaşlarıyla üzülme dualarım hep ama hep ardında..... (Kimbilir...belkide:ölmeden kavuşuruz sevdalarımıza.....)