El Yazması Mektuplar

Ceylanlar gibi ürkek, kuş sesi gibi ılık, Aynen ikbal yıldızı, susmuş yazgıyı bekler. Sükûtun imbiğinde, bakışlar kalabalık, Her ne zaman ağlasa, ona benzer bebekler. Lacivert zamanlarda, hüzün salar her dâim; İffet ile örülmüş, gerçek iklimi arar Sen derken tenhâlarda ne kadar da mülâyim, Ellerinden tutunca yanakları kızarır, Cemrelerde ısınıp, mektuplarda yanıyor, Mektuplar el yazması, bende varım bir baktım. Yemyeşil duâlarla, gün be gün boyanıyor, Nurlu yüzünden öpüp, nefesini kapattım. Her aşk bir vuslât ise; olur mu kuşkularım, Kazanlarda demleyip beyaz kefene sarın. Bıçkılayın peşimden, kan rengi coşkuları, Sorulursa hakkınız, helâl deyin haykırın. Biliyor sığınağım, hem yürek rengi konu, Bizim dağlar gül kokar, çelenk neymiş hurâfe! Cürmüm pek çok olsa da unutmam hâşâ O’nu, Yine oldum tüy gibi, üveyk gibi bu defa. İffetin her rengi var, vallâhi başka edâ, Kırdım tüm heykelleri, hüzne sarmalar attım. Artık vuslât ölümüm, nâkış nâkış şühedâ, Cânım, mahzûn bakışlım, yine seni anlattım.