Üzdük Onu

ah edemedik hayıflanamadık çoban olamadık üzdük onu üzdük... o çoban ki ruhunda aşk sözünde vefa gözyaşları kevser pervaz etti çöllerde koştu insanlığın efendisine ya biz ne bir damla yaş ne ötenin sevdası ah edemedik hayıflanamadık üzdük onu el değmedik mahrem iniltisiz sokak bırakmadık savrulduk rahatın velvelesiyle gazel bile olamadık yorgun poyraza ah edemedik hayıflanamadık çoban olamadık... üzdük onu "Medine'nin Gülü"nü hem neyimiz eksik ki saldık kendimizi işvenin kucağına unuttuk hüzünlü tepeleri sönmeyen gecelerde ah edemedik hayıflanamadık üzdük onu üzdük...