Yürüyorum

Bir nehre yürüyorum. Gürül gürül akıyor, serin serin akıyor o. Engebeli derin ormanların uzaklarından gelen yolcu, bu cehennem mayısında yorgun. Bir suya yürüyorum. Dünyanın bütün buzlarından çözülmüş bir suya. Yeryüzünün tüm gayzerlerinden fışkırmış, Yükseklerin ve derinlerin arasını tutmuş bir suya. Tutulmuş varlığın içinde kızıla kesmiş; akarsa canı çekip alan, kalırsa hayat sanılan bir suya. Bir damlaya yürüyorum. Kavakların bütün yapraklarına konmuş bir damlaya. Tüm damarlarına yayılmış ağaca bezemenin. Sonunda parça parça parkelere ayrışacak bir infazın en görkemli konuğu; bir damlacığa. Yoldayım. Rüzgarı koynuna alınca, nehir sesine öykünen kavaklara doğru. Nehir sesine bezenmeyi başarmış bir yanılgıya doğru. Kavaklar: yalanları yok, suçları da; rüzgarın saçlarını okşayışında. Kavaklar, rüzgar esince nehir sesiyle ağlarlar. Ne suç ne ceza, yolda olma telaşı bu. Hayattan başka her yerde... yolun anlamı bu.