Akşamın, Çocuklar...

böylece yüzüne bir dal çizerim güzün uçurtması kuşlarla konuşurken çakıl taşlarına vurur sesinde suyun zamanı... zaman, suyun kalbindeki çocuklar. bak, daralan ölçülerde bir şey var büyüyen anlamlarda çoşkulu uyum farklı bir hatıra, o yeşil küpelerle baktığında sırmalı düş aynalara... bildin mi onu? geceleri kar altında büyür ağlar hep mavinin yazgısına seni ilk o renkte gördüm ben, batmış gemi armalarında, kartpostallarda böylece gökten yüzüne küs düşer utançtan kızaran üç elma olgun bir üzümdür mesela konuşsan sussan bir narın ilkgençliği kararan pazarlarda hamaldı çocuklar bak sezilen duyguda bir şey var meşeden fıçılarda saklanıyor konyak böylece bir bakmışsın sarnıçlarda akşamları ağırlayan çocuklar küçücük bir ricadır! ne olur bir on gün kadar elin elimde kal. gülerek yüzüme bakarken tedirgin oluşum umurumda değil karakollar değil, borsa tatilleri, aşk şiirleri tüm çizgilerde hastalıklı bir yan boşver, dudaklarınla göğsüme mızıka çal kıskanmalar yan flüt alınganlığım keman bak, kayalıklarda hırçın kıpırdanışlar var kandillerin altında susamlı bir uyku yani beşbin yıl kadar yüzün yüzümde kal gemilerde karanlığı ezber eden akşamdır çocuklar senin o karanlıktan birkaç yıl alacağın var.