Adsız

Kimsin sen, nasıl girdin hayatıma, Kapımı çalmadan, bir selam vermeden, Ben ne yaparım, ne ederim düşünmeden. Sinsi, sessiz ve bir katil soğukluğuyla. Gerçi verdin de selamını sonradan Allah var ne yalan söyleyeyim... Konuşmanı ve hatta sohbetini de esirgemedin. Ama hiçbir zaman aşkım demedin, Kardeş de demedin kalleş de... Ama neden, sonra bitti birden... Ne selam... Ne sabah... Senin için her şey devam etti. Ama farkında olmadın, eskisi gibi değildi. Artık biri vardı ki, Eli kolu bağlı, yüreciği ısınmış... Sen bilmezdin, ya da bilmezden gelirdin, Ya da bilmem ne, sonuçta ilgilenmezdin. Biliyorum içinde kötülük yoktu; Zaten ben sana kötü de demedim. Sadece beni sevmedin hepsi bu. Anlıyorum, harbi kızmıyorum bak sana. Ve hatta kızmadığım gibi hak da veriyorum. Ben olsam diyorum senin yerinde, -ve yahut keşke ben hiç olmasaydım (diyorum)– Ben de beni sevmezdim, inan... Düşünüyorum da sen de benim yerimde olsan... Sen de seni severdin, inan...