غزل شمارهٔ ۲

امشب من و تو هر دو مستیم ز می اما تو مست می حسنی من مست می سودا از صحبت من با تو برخاست بسی فتنه دیوانه چو بنشیند با مست بود غوغا آن جان که به غم دادم از بوی تو شد حاصل وآن عمر که گم کردم در کوی تو شد پیدا ای دل به ره دیده کردی سفر از پیشم رفتی و که می داند حال سفر دریا انداخت قدت دل را بشکست به یکباره چون نشکند آخر نی افتاد از آن بالا تا چند زنم حلقه در خانه به غیر از تو چون نیست کسی دیگر برخیز و درم بگشا از بوی تو من مستم ساقی مدهم ساغر بگذار که می ترسم از درد سر فردا در رهگذر مسجد از مصطبه بگذشتم رندی به کفم برزد دامن که مرو ز اینجا نقدی که تو می خواهی در کوی مسلمانی من یافته ام سلمان در میکده ترسا