غزل شمارهٔ ۲۶۹
ع عرفی شیرازی
0
Altın Yaprak
زاهد بتکده عشق هراسان نرود
دامن دل بکشد از پی ایمان نرود
شهر دل خاصه سلطان محبت گردید
بعد از آن عاقل تدبیر به دیوان نرود
پرده دار تو اگر مژده دیدار دهد
صد قیامت شود و کس در رضوان نرود
پا منه بر سر بالین اسیران گاهی
هیچ بیدرد نیاید که پریشان نرود
بروم بر دم خنجر که با آن بی باکی
سایه مرغ هما بر گل و ریحان نرود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş