İki Çocuk

senin bilyelerin var çocuk bayrak gibi kırmızı gökyüzü kadar mavi ve simsiyah gece gibi... benim boyalarım bir sandık dolusu aynı renk senin güzel elbiselerin var! kısa kollu gömleklerin ve mavi pantolonun pabuçların annen var baban var sonra sen bilmezsin yıldızlardan anne yapmayı ağaçlara tırmanıp kiraz çalmayı... elbiselerin kirlenir... üşürken güneşe sarılmayı baban yerine sen bilmezsin çocuk sana korktuğun zaman annen anlatır masalı bana parktaki ağaçlar... olsun çocuk hepsi senin olsun! hiçbir şey istemiyorum istesem de olmaz ki zaten yine de sen benim kadar mutlu musun ne ağlarsın be çocuk ağlamak benim sana ne oluyor senin ‘güzel çocuk kitapların’ var benim bütün çirkinlikleri gösteren gazetelerim gece boyu üzerime örttüğüm... kim inanır çocuk aynı şehri paylaştığımıza aynı sırayı ve sevdalarımızı... öyle olsun çocuk öyle olsun bütün mutluluklar senin olsun...