İki Adam

önce çocuktuk aynı mahallede tertemizdik kirlenmemiş ve daha da önemlisi satılmamıştık... çocuktuk elimizi tutup başımızı okşadıklarında veya bakkaldan gofret aldıklarında nasıl da severdik büyükleri... ve farkında olmadan uyandığımızda masallardan büyüdüğümüzü fark ettik... zafer kazanmış kumandan edasıyla başımız dik gezerdik büyüktük adamdık yani... ta ki ömrümüzün çeyreğinde sırtüstü yıkılana kadar... karla karışık yağmur yağıyordu el ele idik sen yoktun... o üşüyor üşüdükçe sarılıyordu boynuma sen yoktun... ve yıl olmadan daha köşeye sıkışmıştım yıkılmıştım koştun elimi tutup kaldırdın omuz dayadın yıkık tarafıma... kimi zaman uzak kimi zaman iç içeydik ve her ne kadar sevmesek de sayıları ayrılıklar toplamını iki bilinmeyenli denklemlerle çarpardık dosttun arkadaş ve ondan ötesi... sırtımı dayadığım yıkılmaz dağım gerçi senin de bir tarafın yıkıktı bir tarafın yarım... hani severken dolu dizgin hani umursamazken dünyayı namluya uzanmış mermi gibiydik korumak için birbirimizi... aynı mahallede olmasak da sırt sırta omuz omuzayız ve düştüğüm zaman yıldızlardan ayağa kaldırdın ayaklarımın üzerine... şimdi su verilmemiş çelik gibi sert ve bir şiir kadar yumuşak sevmelerim hani kırılmıştık ya ikimiz de büyük adam olunca hani yıkılmıştık ya boş ver be ortak ne yıkılanları ne de yıkanları boş ver be... biz en sevdiğimiz hatıralarımızı alıp yürümeye devam edelim omuz omuza yan yana sırt sırta arkadaş gibi değil dostça türkülerin izinde türkülerimizle beraber...