İnsanlar

gölgemin üstünde ay ışığı yorgun ve gururlu sanki köleliğin karşısında spartaküs. karanlık korkunç... tutma elimi bırak uçmalıyım uçmalıyım ben de... ışığa uçan kelebekler gibi dağlara koşmalı dağlara akmalıyım nehirler gibi toros - anti toros - kaçgar... bakır rengi divriği dağlarına ve munzur’a ve nemrud’a uçmalıyım akmalıyım ılık bir çay kıvamında yüreklere akar gibi... olmalıydı düşlerim yaylalarda olmalıydım ovalarda yani bu insan pazarında yani bu hamal meydanında benim ne işim var... emek vermeli ekmek almalıyım emek verirken gülmeli ve alamazsam ekmeği kederli... benim kederime kimse ortak olmamalı kullanmamalı emeğimi kederimi ekmeğimi... benim kavgam dağlara çıkma kavgası değil benim kavgam ışığa uçmak karşı koymak 21. yüzyıla bir spartaküs edasıyla... ve işte bundan dolayı beceremiyorsam sevmeyi korkuyorsam kızma bana ne olur senin dediğin gibi sevemiyorsam seni... yıldızlar kaymalı toplamalıyım tepelerin en yükseğinden nasır tutmuş avuçlarım bulutların arasından çıkarmalı güneşi tepelerden en yüksek tepeden... yanıp sönen mavi ışıklar asfalta vurmalı yağmurla beraber hava soğuk üşüyorum dağlarda olmalıyım oysa toros - anti toros - kaçgar divriği dağları... ve munzur... emeği verip ekmek almalıyım keder yakışmaz ben gülmeliyim çünkü hala dipdiri umutlarım ve yazabilen bir kalemim var memleketim var memleketimin İnsan’ları var...