Remziye Oğuzcanoğlu

Remziye Oğuzcanoğlu R VE O remziye oğuzcanoğlu ' na itafen ; ben yalnız sana açmıştım kalbimi yalnız senin için yazıyordum şiirler yaşlarını bir sana feda ediyordu gözler bir tek senin için soğuklara attım ellerimi yalanlardan temizledim saf düşüncelerimi yalnız seni yazabiliyordu bu dizeler bir tek seninle paylaşıyordum gecelerimi … her anımız aynı saatin kaderindeydi aynı şarkıların aynı nakaratı anlatıyordu bizi aynı şiirin aynı dizeleri yazıyordu sevgimizi aynı yolların aynı kaldırımlarıydı hayallerimiz aynı güneş ısıtıyordu saf aşkımızı ay ışığında bir biz karanlığa mahkumduk aynı gecelerde hep aynı siyahlığa bürünürdük o sert ayazlarda bir bizim gözlerimiz üşürdü aynı bulutların aynı yağmurunda ıslanırdık sen olmadan ben, ben olmadan sen hep yalnızdık … ikimizde sevmiyorduk sevmiyorum kelimesini ikimizde yalnızlığa uzak, aşka hep yakındık gözlerimizin o keskin rengi hep aynıydı sen git dediğinde ben hiç kalmadım yanında sen öl dediğinde nefes almayı haram bildim sen sevme dediğinde sevmek alçakça geldi sen beni terk ederken, döneceksin diye hep bekledim sen göz yaşlarınla ağlarken, benim içim hep kan ağladı … seni beklemek çok acıydı gelmemenin korkusuyla seni beklemek hep çaresizdi yılların yorgunluğuyla seni beklemek gözlerimi dikmekti geleceğin yola seni beklemek yağmurları çiğneyip yürümekti seni beklemek çilekeş bir şarabın sarhoşluğuydu aslında her kelime ezilip ufalanıyordu avuçlarımda aslında akla gelebilen şeyler tanımlamıyordu seni aslında aşkımı bir şiire yüklemek sana haksızlıktı aslında içimdekilere aşk demek bile tutarsızlıktı gün gelirde yollarımız habersizce ayrılırsa unutma bu şiiri ve unutma o saf şarkımızı unutma, yalnızlığı çekmeden sevdaya tutunamayacağını unutma sevgilim, ölümün bile yanında hiç kaldığını ve o eşsiz sevginin hiç bitmeyen bir savaş olduğunu ve sen unuttuysan maziyi, anla beni hiç sevmediğini o sevgi dediğin, kalbinin göz kırpışıdır . unutma, bu dünya insanın ilahi yalnızlığıdır unutma, sensizlik kalbimin kopan parçalarıdır unutma, ayrılık ruhumun toprağa yakınlığı, yüreğimin hiç geçmeyen hastalığıdır unutma sevdiğim; seni sevmemek, adımın taşlara yazılmasıdır … ayrılık nedir bilmiyorum, ayrılık kaçıncı ölümdür? Hangi mektubumun sözleri çınlar kulaklarında? Hangi şarkıda yaşadıklarımız aklına gelir? Hangi sokaktan geçerken boğazına anılar düğümlenir? Kaç yıl daha ben sanıp koşacaksın telefonlara? Hangi zilin çalışını benimkine benzettin? Hangi eli çiçekli şairi ben sanıp içini ilham doldurdun? Kaç köşe başına beni çıkacak diye gözlerini diktin? Hangi gülün kokusunda kasımpatı büyüsü aradın? Hangi vapurdan beni inecek diye bekledin? Hangi yıldızda kaybettin sana bakan yüreğimi? Hangi sahilde beni aradı gözlerin? Severken ayrılmanın acısını benim gibi yaşıyor musun? Gözlerini bilmem ama, yüreğinle ben gibi ağlıyor musun? Defterlerde değil ama kalbinde saklıyor musun aşkımızı? Yine eskisi gibi geç saatlerde mi yatıyorsun? Yine şemsiyelerin altında mı kaçıyorsun yağmurdan? Oysa ki sen bilmiyorsun, hayat ağır geliyor bana kahrından, Oysa ki sen bilmiyorsun, çektiğim acılarım sadece ayrılıktan … demek ki, dünya döndükçe aşk duracak bu aşkın günahını melekler bile yazamayacaktı. demek ki, Azrail bile bu sevdaya kıyamayacak Allah bile sensiz canımı alamayacaktı demek ki, sende veda edecek kadar seviyordun beni demek ki, çekip gidecek kadar tapıyordun düşlerimize demek ki, gözlerime bakacak kadar yüreğin varmış demek ki, bu şiiri okuyacak kadar aşkı biliyormuşsun demek ki, bu son dizeye kadar umut yüklemişsin kendine demek ki, bu şiiri yazdıracak kadar bahar kokuyormuşsun demek ki, ben seni çok sevmişim, demek ki, ben seni hep sevecekmişim .. son söze hiç gerek yok, şairler anlatamaz sevmeyi gözlerime bak, onlar anlatsın sana her şeyimi