İnsan İhtiyarlığa Çok Yakın

İhtiyar bir nine gördüm Çökmüş bir ağaç dibine Ağlıyordu Kurak toprak gibi Yarılmış suratında Sanki! Şelaleler çağlıyordu Usulca vardım yanına Ana nedir bu halin Baktı şöyle bir suratıma Ürktüm Beni delip geçmişti bakışları Git evladım dedi Git başımdan Sana ne dedi Evladımın bile Sormadığı yaşımdan Anlat hele dedim Anlat da açıl Dök içini Yok yok oğlum yok dedi İnsana evladından bile Hayır yok Oğlum dinlersen beni Sana bir nasihat vereyim Bir insana beddua edeceksen De ki "Bir'in öle de bir'in kala" Bu söz var ya bu söz Taşı bile köz eyler köz Beyim hayattayken Hepsi anam der sayardı Sevmese de saygı duyardı Ne zaman ki Uçtu evdeşim ocaktan Azar yer oldum Çoluktan çocuktan Hepsi birbirine iyeşiyor Büyüdükçe Huyları değişiyor Ben ki ihtiyarım Cahilim Ötelerin yolcularına Dahilim Şunun şurasında Kaç gün yaşarım belli değil Aman ana sus diyorum Ağzından yel alsın Yok oğlum yok diyor Duysun duyan da beni burdan alsın İşte gördün halimi Anla artık ahvalimi İyi bak oğlum bana Bir nasihat daha benden sana Anayı atayı üzme sakın Sen sen ol iyi huy takın Kalmaz bir gün Senin de onlardan farkın İnsan ihtiyarlığa çok yakın...