شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم
ا اوحدالدین کرمانی
0
Altın Yaprak
ای گشته به اسباب غمت جانم شاد
از درد تو هرگز دل من سور مباد
هر کس که نمیرد چو من اندر پایت
او خود نبود زنده که هرگز مزیاد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş