شمارهٔ ۲۳۱ - الخوف
ا اوحدالدین کرمانی
0
Altın Yaprak
دم با که زنم کنون که همدم بنماند
دل ریش شد و امید مرهم بنماند
من خوش به امید وصل او می بودم
اکنون به چه خوش شوم که آن هم بنماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş