شمارهٔ ۵۰
ا اوحدالدین کرمانی
0
Altın Yaprak
بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار
یا در کف پای تو بمالم رخسار
انگار که سنگ پایمال است رخم
یا دست مرا شانه چوبین پندار
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş