غزل شمارهٔ ۱۰۰

صورت او را ز معنی آشنایی با دل ست ورنه صورت ها بسی دانم که از آب و گل ست صورت بت کافری باشد پرستیدن ولی بت پرست ار معنی بت بازیابد واصل ست هر که او را دیده ای باشد شناسد صورتی کار صورت سهل باشد ره به معنی مشکل ست ما نظر با روی او از راه معنی کرده ایم آن که ما را بسته صورت شناسد غافل ست چون دلی داری به دلداری فرو بندش روان ور نداری رو که ما را این حکایت با دل ست گر فقیه از عشق منعت می کند مشنو که او سال ها تحصیل کرد و همچنان بی حاصل ست طالبان عشق را دیوانه می گویند خلق وآن که در وی نیست عشقی من نگویم عاقل ست ترک عشق و باده خوردن چون توان کرد ای سبک تا گرانی چند گویندم که مردی فاضل ست اوحدی اقبال می جویی رخش را قبله ساز هر که او مقبول این درگاه گردد مقبل ست