غزل شمارهٔ ۱۰۱
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
هم ز وصف لبت زبان خجلست
هم ز زلف تو مشک و بان خجلست
تا دهان و رخ ترا دیدند
غنچه دل تنگ و ارغوان خجلست
دل به جان از رخ تو بویی خواست
سالها رفت و همچنان خجلست
دیده را با رخ تو کاری رفت
دل بیچاره در میان خجلست
عذر مهمانم ای صبا تو بخواه
که تو دانی که میزبان خجلست
ای قلم شرح حال من بنویس
که ز بی خدمتی زبان خجلست
اوحدی کی به پیشگاه رسد
آنکه از خاک آستان خجلست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş