غزل شمارهٔ ۱۳۱

عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیست بیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست از قضای آسمانی خلق را بیمست و باز آفتاب ار باز گشت از آسمان اندیشه نیست پیش ازین ترسیدمی کز آب دامن تر شود از گریبان چون گذشت آب این زمان اندیشه نیست ما ازین دریا که کشتی در میانش برده ایم گر به ساحل می رسیدیم از میان اندیشه نیست گر چه از رطل گران کار خرد گردد سبک چون سبک روحی دهد رطل گران اندیشه نیست ای که گل چیدی و شفتالو گزیدی رخنه جو ما تفرج کرده ایم از باغبان اندیشه نیست پاسبان را گوش بر دزدست و دل با رخت و ما چون نمی دزدیم رخت از پاسبان اندیشه نیست از برای دوست شهری دشمن ماشد ولی گر مسخر می کنیم از این و آن اندیشه نیست اوحدی گر خلق تا قافت بکلی رد کنند چون قبول دوست داری هم چنان اندیشه نیست