غزل شمارهٔ ۲۳۳

گدایی را که دل در بند یار محتشم باشد دلش هم خوابه اندوه و جانش جفت غم باشد حرامست ار کند روزی دلش میلی به بستانی همایون دولتی کش چون تو باغی در حرم باشد ز چشم لطف بر احوال مسکینان نظر میکن که سلطان دولتی گردد چو میلش بر حشم باشد به غیر از نم نمیبیند ز دست گریه چشم من بصر مشکل ببیند چونکه غرق آب و نم باشد مکن دعوت به شیرینی مرا ز آن لب که در جنت خسیسی گوید از حلوا که در بند شکم باشد چو بر جانم زدی زخمی به لطفش مرهمی می نه ز بهر این دل خسته نکو بنگر که هم باشد چنین معشوقه ای در شهر و آنگه دیدنش مشکل کسی کز پای بنشیند به غایت بی قدم باشد بساز ای اوحدی چون زر نداری در جفای او که اندر کشور خوبان جفا بر بی درم باشد