غزل شمارهٔ ۲۳۹
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
چون قد تو در چمن نباشد
چون روی تو یاسمن نباشد
اندر همه تنگهای شکر
شیرین تر از آن دهن نباشد
ای باغ مشو غلط ز رویش
کین لاله در آن چمن نباشد
ای باد مده به زلف او دل
کان قاعده بی شکن نباشد
جانا ستمی که می کنی تو
گر فاش کنم ز من نباشد
فردا سر گورم ار بکاوی
جز داغ تو بر کفن نباشد
پیوند که با تو کرد جانم
وقتی بینی که تن نباشد
پیراهن وصل چون تو جانی
بر قامت هر بدن نباشد
دوری مگزین که اوحدی را
جز خاک درت وطن نباشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş