غزل شمارهٔ ۲۴۰

رنگین تر از رخ تو گل در چمن نباشد چون عارض تو ماهی در انجمن نباشد پوشیده هر کسی را پیراهنیست لیکن آب حیات کس را در پیرهن نباشد فرهادوار بی تو جان می کنم نگارا فرهاد نیست عیبیگر کوهکن نباشد چون وقت بوسه دادن گویی که بی دهانم دشنام نیز دادن بر بی دهن نباشد زر خواستی و جان هم زر کمترست لیکن در جان که می فرستم باری سخن نباشد چون وصل جویم از تو گویی نبینی آری دیدار خوب رویان بی لا و لن نباشد چون استوار باشم در عهد و وعده تو کین بی خلاف نبود و آن بی شکن نباشد امشب چو پیش دیده خون ریختی دلم را گر زانکه باز گوید فردا ز من نباشد جانا کجا نشیند بی صحبت تو یک دم روزی که اوحدی را تشویش تن نباشد