غزل شمارهٔ ۲۴۱
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
سر عشق از خرد برون باشد
عشق را پیشرو جنون باشد
چند گویی که عشق بدبختیست
پس تو پنداشتی که چون باشد
گر تو بر خوان عشق خواهی بود
خورشت خاک و باده خون باشد
رقت چشم آرزومندان
اثر حرقت درون باشد
به نصیحت قرار کی گیرد
دل که از عشق بی سکون باشد
کی به شاخ غمش رسد دستی
که نه در زیر این ستون باشد
اوحدی گر تو صد زبان داری
عاشق بی درم زبون باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş