غزل شمارهٔ ۲۷۸
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
سر نگردانم ازو گر به سرم گرداند
بنهم گردن اگر خاک درم گرداند
نه چنان بسته مهرم که بپیچانم رخ
وقت شمشیر زدن گر سپرم گرداند
روی بنمود و چو مشتاق شدم بار دگر
باز پوشید که مشتاق ترم گرداند
گاه آنست که یاد لب شیرینش باز
همچو فرهاد به کوه و کمرم گرداند
ای نسیم سحر از خود به فغانم برسان
خبر او که ز خود بی خبرم گرداند
پیش ازینم خبر از پا و سر خود می بود
وقت آنست که بی پا و سرم گرداند
اوحدی در غمش ار ناله چنین خواهد کرد
زود باشد که به گیتی سمرم گرداند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş