غزل شمارهٔ ۲۸۲

از در ما چو در آمد اثر ما بنماند این دل و دین و تن و جان و سر و پا بنماند چشم آن فتنه پیدا به دلم پوشیده نظری کرد که پوشیده و پیدا بنماند سخن عشق که عقلم به معما می خواند بر دلم کشف چنان شد که معما بنماند حیلت ما همه حالت شد و حیلتها سوخت حالت ما همه معنی شد و اسما بنماند تا دو می دید دلم در کف یغما بودم چون برستم ز دویی زحمت یغما بنماند دل من دردی آن درد به دریا نوشید به طریقی که نم در همه دریا بنماند ای تمنای دل من ز دو گیتی نظرت نظری کن که دگر هیچ تمنا بنماند گر چه از هر جهتم سری و سودایی بود جهت سر تو بگرفتم و سودا بنماند دوش با درد تو گقتم که محابا کن گفت اوحدی تن به قضاده که محابا بنماند