غزل شمارهٔ ۲۸۲
ع عراقی
0
Altın Yaprak
سر عشقت کس تواند گفت نی
در وصفت کس تواند سفت نی
دیده هر کس به جاروب مژه
خاک درگاهت تواند رفت نی
از گلستان جمال دلگشات
هیچ بی دل را گلی بشکفت نی
آفتابا در هوایت ذره ام
آفتاب از ذره رخ بنهفت نی
حلقه بر در می زدم گفتی درآی
اندر آن بودم که غیرت گفت نی
آخر این بخت مرا بیداریی
هیچ کس را بخت چندین خفت نی
از برای تو عراقی طاق شد
از همه خوبان و با تو جفت نی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş