غزل شمارهٔ ۳۲

با که گویم سرگذشت این دل سرگشته را راز سر گردان عاشق پیشه غم کشته را آب چشم من ز سر بگذشت و می گویی بپوش چون توان پوشیدن این آب ز سر بگذشته را جان شیرین منست آن لب بهل تا می کشد در غم روی خود این فرهاد مجنون گشته را آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش باغبان از سرزنش می کشت سرو کشته را خال او حال مرا برهم زد و خونم بریخت با که گویم حال این خال به خون آغشته را آسمان برنامه عمرم نبشتست این قضا در نمی شاید نوشتن نامه بنوشته را خاک کوی او بهشتم بود هشتم لاجرم این زمان در خاک می جویم بهشت هشته را کمتر از شمعی نشاید بود و گر سر می رود هم به پایان برد می باید سر این رشته را اوحدی خواهی که چون عیسی به خورشیدی رسی آتشی درزن بسوز این دلق مریم رشته را