غزل شمارهٔ ۳۷۶

دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید دو دم به دل برآمد و آتش به جان رسید بر تن شنیده ای چه رسید از فراق جان از درد دوری تو دلم را همان رسید هرگز جفا نبرده و دوری ندیده ام بر من جفا و جور تو نامهربان رسید انصاف من بده که کجا گویم این سخن کز یار برگزیده به یاران زیان رسید دوشم رقیب بر سر کوی تو دید و گفت باز این ستم رسیده فریادخوان رسید ما را مگر به پیش تولطف تو آورد ورنه به سعی ما به کجا می توان رسید حال من و تو فاش چنان شد که سالها زین دوستی بهر طرفی داستان رسید یک روز بشنوی که تن اوحدی ز غم خاک در تو گشت و بدان آستان رسید من بلبلم ز درد بنالم علی الخصوص فصلی که گل شکفته شد و ارغوان رسید