غزل شمارهٔ ۳۷۶

نی ام آنکه به جرأت وصف لبت رسدم خم و پیچ عنان ادب ز تا مل موج گهر زده ام در حسن ادا به زبان ادب ز حقیقت حرمت و پاس حیا به مزاج غرض هوسان چه اثر که گرسنه نان طمع نخورد قسم نمک سر خوان ادب اگرت ز تردد ننگ طلب دل جمع شود سر و برگ غنا ز غبار کساد متاع هوس نرسی به زیان دکان ادب قدمت زه دامن شرم نشد که به معنی کعبه نظر فکنی به طواف در تو رسد همه کس چو تو پا نکشی ز مکان ادب همه عمر به مکتب کسب فنون دل بی خبر تو تپید به خون نشد آنکه رسد دو نفس سبقت ز معلمی همه دان ادب تب و تاب مراتب عجز رسا به چه ناله کند دل خسته ادا که اگربه قلم ره خط سپرم همه نقطه دمد ز بنان ادب زترانه حیرت بیدل من به چه نغمه تپد رگ ساز سخن که تری شکند دم عرض نفس پر و بال خدنگ کمان ادب