غزل شمارهٔ ۳۹۵

ای دل بیا و در رخ آن حور می نگر بفگن حجاب ظلمت و در نور می نگر برخیز و از شراب غمش مست گرد و باز بنشین در آن دو نرگس مخمور می نگر یاری که دل ز دیدن او تازه می شود مستورگو مباش مستور می نگر بر خوان عشق حاجت دست دراز نیست کوته نظر مباش و به منشور می نگر وقتی که انگبین وصالش کنند بخش خوی مگس مگیر و چو زنبور می نگر تنگ شکر به سرد مزاجان بمان و تو از گوشه ای چو مردم محرور می نگر همچون سگ حریص مکن قصد گردران قصاب را ببین و به ساطور می نگر علت حجاب می شود اندر میان خلق دست از طمع بدار و به فغفور می نگر نزدیک بار اگر ندهندت مجال قرب بنشین و همچو اوحدی از دور می نگر