غزل شمارهٔ ۴۴۴
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
گر بنگری در آینه روزی صفای خویش
ای بس که بی خبر بدوی در قفای خویش
ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شد
دم در کشیم تا تو بگویی ثنای خویش
منگر در آب و آینه زنهار بعد ازین
تا نازنین دلت نشود مبتلای خویش
معذور دار اگر قمرت گفته ام که من
مستم حدیث مست نباشد بجای خویش
ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنا
بیگانگی چنین مکن ای آشنای خویش
یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنم
وانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش
چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای تو
ای محتشم نگاه کن اندر گدای خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş